گردآورنده : ساغر پیروزان

 

ویولن  ساز زهی و آرشه‌ای است و کوچک‌ترین عضو این دسته از سازها می باشد.

ویولن یک ساز قدیمی و با صدا و شکلی بسیار زیبا است که در هنر ایرانی و موسیقی ایرانی جای بسزایی دارد. صدای ویولن به موسیقی جلوه‌ای فوق العاده زیبا می بخشد و صدای آن باعث افزایش قدرت آرامش بخشی موسیقی می‌شود. ایرانیان در نواختن آن هنر چشمگیری داشته‌اند و به گونه‌ای بسیار زیبا و چشمگیر کار با ویولن را آموختند و گرچه یادگیری آن بسیار سخت و حساس است.

 

نواختن ویولن

 

برای نواختن معمولاً روی شانه چپ قرار می‌گیرد و با آرشه که در دست راست نوازنده است نواخته می‌شود.

 

کوک سیم‌های ویولن

 

از زیر به بم به ترتیب: می (سیم اول)، لا (سیم دوم)، ر (سیم سوم)، سل (سیم چهارم).

 

 

 

تاریخچه

 

تاریخچه ویولن در اروپا به قرن ۹ میلادی باز می‌گردد. بسیاری معتقدند که ویولن نمونه تکمیل شده ساز رباب است. رباب سازی است که بعدها وقتی به اروپا آورده شد.. برخی بر این باورند که ساز ویولن متعلق به یک امپراطوری هند در حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد بوده است و برخی دیگر ریشه آن را در آفریقا و حتی کشورهای عربی می‌دانند. فرم‌های اولیه دارای سوراخی بودند که بر روی ساز قرار داشت اما بعدها این سوراخ از بدنه سازها حذف شد و این ساز با سه سیم سرآغاز ساز ویولن تکامل یافته در سال‌های آینده شد. در اروپا از قرن ۱۱ به بعد ساز ویولن به صورت تکامل یافته دیده می‌شود.اصوات سیم‌های مجاور نسبت به یکدیگر فاصله پنجم درست را تشکیل می‌دهند. در این وسعت صدا ویولن قادر است تمام فواصل کروماتیک و کوچک‌تر از آن را اجرا نماید.

 

سازندگان 

از اولین سازندگان ویولن می‌توان  گاسپارو برتولتی ایتالیایی را نام برد، که در برخی موارد وی را مخترع این ساز می‌دانند.

 

نوازندگان

از جمله نوازندگان ویولن می توان به نوازندگان زیر اشاره کرد :

۱- پرویز یاحقی ۲- بیژن مرتضوی ۳- شادمهر عقیلی