حسین بسیار تمیز و با نزاکت بود .به تربیت و اخلاق و رفتار با مردم توجه زیاد داشت. خوش طبع و خوش محضر و خوش لباس بود و همواره کلاه ملون بر سر می گذاشت . در فن ضرب و ضرب شناسی تا حد نبوغ پیش رفته بود. ضرب را که پایه و اساس موسیقی ، بلکه پایه و اساس جهان هستی است و در نظر مردم عوام ، ساز مبتذلی می نمود به مرحله ای رساند که استحقاقش را دارد.

ضرب دارای کلاس شد و برای نخستین بار، کنسرت جالبی از ضرب تشکیل داد و با تعدادی از بهترین شاگردانش کنسرت ضرب را در تالار وحدت رودکی برگزار کرد. شاید در هیچ یک از کشورهای جهان که از ضرب استفاده می کنند، چنین برنامه ای اجرا نشده باشد. اساس کار ارکستر ضرب است .نوازنده ای که ضرب شناسی را نداند یا خواننده ای که ضرب را نشناسد هیچ ارزشی ندارد .

حسین فرزند کوچه ها بود و از افراد فرودست اجتماع محسوب می شد ، و یک فرد نابغه بیشتر اوقات از دل محرومیت به وجود می آید. روزی که به همراه حسین به خانه قمر رفتیم این حسین بود که صادقانه بر پاهای قمر بوسه زد و گفت :”ای خانم این شما بودید که حتی غذا خوردن با قاشق و چنگال را به ما یاد دادید.” حسین اهل ریا و تظاهر و حسادت و خودبزرگ بینی نبود. سراپا اخلاص و صمیمیت بود.

به یاد دارم که بعضی ها که در گرفتن ضرب مهارت داشتند ، اجرای این هنر را دون شان خود می دانستند و همواره به نوازنده ضرب به دیده ی تحقیر نگاه میکردند، ولی حسین کاری کرد که نامش همواره بر تارک موسیقی ایران خواهد درخشید.

حسین از آغاز نوجوانی کارش را با ضرب های گلی آغاز کرده بود ؛ گویی سیزده بدر و حاجی فیروزها معلمان نخستین او بودند . کم کم به کلاس درس پیشکسوتان خود در رشته ضرب راه یافت  ولی روح جستجوگر و کنجکاو او را اقناع نمیکرد . در همان سالها بود که صدای حرکت لکوموتیوها توجه او را جلب کرد و به کرات همراه ضرب گلی خود سوار راه آهن تهران به شاه عبدالعظبم می شد و اینکار را شاید در روز ده مرتبه تکرار می کرد ، و همواره هر صدای تازه ای توجه  اش  را جلب میکرد.

در دوران خدمت نظام وظیفه با استاد قره نی و شادروان وزیری تبار هم دوره بوده  و برای تکمیل ضرب شناسی حسین فرصت مغتنمی به شمار میامده ، ولی پیش از هر کس استاد ارجمند موسیقی ایران ، ابوالحسن صبا به پیشرفت او یاری داده است و سالهای متمادی یار جدانشدنی صبا محسوب می شد به همین دلیل بعد تاسیس رادیو ایران در ردیف نخست نوازندگان ضرب قرار گرفت . رضا روانبخش که از نوازندگان خوب ضرب شناخته می شود و مهدی غیاثی نیز به تدریج در برنامه های رادیو حضور داشتند . بعد از آنان علی زاهدی همکار و دوست صمیم مهدی خالدی بود و ضرب را بسیار متین اجرا می کرد و به قول استاد خالقی که به خود من اظهار داشتند ، ضرب زاهدی برای ارکستر بسیار مناسب بوده است. پس از تشکیل انجمن موسیقی ملی حسین تهرانی و علی زاهدی با ارکسترهای انجمن نیز همکاری می کردند.

خصوصیات حسین:

حسین لکنت زبان داشت و در محضر دوستان که همه از طبقات ممتاز جامعه بودند مجلس گردان بود. همواره به شاگردانش تذکر میداد که اخلاق و ادب و محرمیت با خانواده ها بالاتر از هنر است. خانه حسین در آن سالها یعنی سال ۱۳۴۲ که من در تهران بودم ، در خیابان ری اول بازارچه نایب السطنه قرار داشت . او ازدواج نکرده بود و با برادرش و زن برادرش در یک خانه کوچک زندگی می کرد . چون حسین به نظافت بی نهایت توجه داشت خانه ی مسکونی او از هر حیث نظیف بود.حسین که در سال ۱۲۹۰ به دنیا آمده و در سال ۱۳۵۲ درگذشته است ، نامش همواره در تاریخ موسیقی ایران به نام یکی از مبتکران ضرب و ضرب شناسی ثبت خواهد شد.

 

منبع : نواب صفا، اسماعیل ، قصه شمع ، نشرالبرز، ۱۳۷۷

«آرشیو خاطرات موسیقی»